Πέμπτη 7 Αυγούστου 2008

Eρωτας vs Aγαπη (2)

Πελάτης : «Που έχεις το μυαλό σου απόψε ? » με ρώτησε.

Άρης : «Τίποτα κάτι προσωπικά» του απάντησα .

Πελάτης : «Μπορώ να βοηθήσω ?» ξαναρώτησε με τα μάτια του γεμάτα απορία.

Άρης : «Όχι» και γύρισα το κινητό από την άλλη μεριά για να μην έχω τον νου μου. …Στην συνέχεια κάναμε σεξ.

Έχω να μιλήσω μαζί του από χθες το απόγευμα ,συνήθως με παίρνει το απόγευμα και το βράδυ και μιλάμε. Ο λόγος για το άτομο με το οποίο διατηρώ σχέση εδώ και ένα χρόνο περίπου. Από την στιγμή που μου είπε «Μπορείς να είσαι ερωτευμένος μαζί μου λιγότερο από όσο είσαι ?» ήταν σαν να τράβηξε ένα μικρό τουβλάκι από τον τοίχο που έχω γράψει «Σε αγαπώ» . Και ένα μέρος από αυτό τον τοίχο να γκρεμίστηκε , δίχως να ξέρω αν μπορώ να τον κτίσω ξανά ή όχι . Μετά από ένα χρόνο μου επανέλαβε ότι δεν είναι ερωτευμένος μαζί μου . Έλπιζα όμως ότι το όλο πράγμα το είχαμε προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα. Τώρα αισθάνομαι ότι αρχίζουμε από την αρχή.
Το να μην είναι ερωτευμένος μαζί μου δίνει δικαίωμα σε κάθε έναν εκεί έξω να ερωτευτεί αυτόν με τον οποίο θέλω να είμαι μαζί.

Θα με ρωτήσεις γιατί δεν σηκώνεις τα κουλά σου να τον πάρεις εσύ τηλέφωνο? Δεν ξέρω αν πρέπει , ίσως να είναι καλυτέρα έτσι για λίγο διάστημα. Μιας και όπως μου είπε «Ο έρωτας σου με πιέζει» … «Ο έρωτας σου….»

Με πλήγωσε προχθές μέσα στο αμάξι και όταν τα λόγια τα διαδέχτηκε μια μεγάλη σιωπή , προτίμησα να φύγω , αλλά δεν με άφησε , με φίλησε και δεν ήθελε να φύγω έτσι… Και τώρα εδώ , η ώρα να είναι 11 και να περιμένω για μια κλήση καπνίζοντας ήδη από το 2ο πακέτο.
Πραγματικά το μόνο πράγμα που νιώθω είναι ένα κενό. Ούτε αίσθημα λύπης , αγάπης , τίποτα … Ίσως οργή.

1 σχόλια:

Τη 5 Ιουλίου 2010 στις 7:26 π.μ. , Ο χρήστης Blogger orfeas είπε...

δεν ξερω πως αλλα μεταξυ παθους και τρυφεροτητας η αθωοτητα χανεται...
δεν ξερω πως, αλλα μου βγηκε διαβαζοντας σε φιλε Αρη, οπως αυτοαποκαλεισαι...να σου δωσω αυτο το ποιημα μου...
ξερω μονο πως μου αρεσει που εχεις αβθρωπια,δεν σε νιωθω πορνη και κατα βαθος θελω να κανω το επαγγελμα σου...
πολλα φιλια.
συγνωμη για το θαρρος, george.



GEORFEAS - 13.03.2009.

Ένα ποίημα για τους οροθετικούς συνανθρώπους μας, αδελφούς μας, φίλους μας, εραστές μας. Για την σχέση πόνου-αγάπης, κατανόησης-μοναξιάς, δίπολα δύσκολα.
εύχομαι σε όλους να στηρίξουν όχι την ποιητική αυτή προσπάθεια, αλλά τους ανθρώπους αυτούς που ίσως τώρα παρά ποτέ ζητούν ένα φιλί ή ένα χάδι ουσίας συγχρόνως με ένα χαμόγελο απλόχερο...
υπομονή στους ίδιους και σε αυτούς που τους στηρίζουν, κυρίως δε στους πιστούς συντρόφους...
έχετε την Αγάπη μου και όσων το διαβάσουν...


Ήλθα την νύκτα όταν κοιμόσουν,

γέμισα τον αέρα φιλιά,

ο ανεμιστήρας τα σκόρπισε όλα στο κορμί σου...

μα τα σωληνάκια απομακρύνουν

τα υγρά σημάδια της παρουσίας μου

να εισχωρήσουν βαθιά

στις φλέβες,

στο αίμα,

στην καρδιά σου,

μα ήδη κατοικώ εκεί!


Σε ονομάζουν Οροθετικό.

Ωμά σε ονομάζουν!

Ξέχασαν τον καρκινοπαθή

πίσω από την λέξη το ''κακό'',

Εσένα my brother, my friend, my lover,

Ω my lover,

θα σε πουν ο ''κακός''!

Δεν είδαν τα μάτια Σου, την ματιά Σου;

Το βλέμμα τους είναι για μια νότα μόνο ορίζοντα,

Το βλέμμα μου σε κοιτά, κατά την Συμφωνία των Πλανητών,

Από το Σκότος του Πλούτωνα,

λίγο πριν κτυπήσω την γροθιά στον Άρη

και φιλήσω τα μάτια σου με Αγάπη φερμένη από την Αφροδίτη!


Οριοθετικέ μου,

το σύνορο της Ζωής μας

καλά το βάλαμε μαζί

μα τώρα μόνος ξεχορταριάζω τον κοινό μας κήπο!

Το αλέτρι το χρειάζεσαι για να βγάζεις τον Πόνο

και το τσαπί να τον θάβεις παράμερα!

Μένω εγώ να σκάβω ή να φυτεύω με τα χέρια τα γυμνά...

Θυμάσαι το γιασεμί; Έχει το άρωμα σου πια...

Θυμάσαι τον κισσό; Με τυλίγει σαν κουβέρτα πια...

Θυμάσαι την κόκκινη τριανταφυλλιά;

Μοιάζει με τα χιλιοφίλητα χείλη Σου...

Θυμάσαι την ροδιά και την χλόη;

η Ελπίδα κάτω και η Λήθη πάνω...


Κόκκινο κρασί πιες,

φίλησε τα κόκκινα Του χείλη

και πάρε τους όλο το κόκκινο!

Τώρα!


Τώρα:

Κόκκινο κρασί ρίξε,

φίλησε το φρέσκο κοκκινόχωμα

και πάρε το εκατόφυλλο ρόδο!


Τώρα;

Κόκκινο κρασί λειτουργιάς

φιλί του Ασπασμού

και πάρε τον ξανθό καρπό της γης...


Οριοθετικοί

Οροθετικοί

Εμείς.

Εγώ Εσύ!


Οριοθετικοί της σήμερον

Οροθετικοί του αύριο

'' Και εγένετο Φως και εγένετο Σκότος, ημέρα μία.

Να η λεπτή διαφορά μας!


Ήλθα την νύκτα όταν κοιμόσουν

γέμισα το κορμί σου φιλιά...


Ω my lover!

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα